Mijn tienerjaren

Ik kwam op een andere school terecht en gelukkig keerde het tij, ik werd niet meer gepest, en voelde me uitermate happy op school. De klasgenootjes van vroeger werden zelfs mijn vriendinnen.

Aangezien ik van VWO nivo af kwam was het een makkie voor me, leerde dus ook niet.Hield me meer bezig met andere dingen, had buiten school veel vriendinnen die stuk ouder waren dan ik zelf. Ging dus met mijn 13 jaar liever uit enzo dan dat ik thuis zat te blokken. Was dus daarom ook al vroeg op jongens gericht. De ene verliefdheid na de andere kwam om de hoek kijken, en altijd op de donkere jongens, bruin haar en ogen, ik smolt er voor weg.Tot ik een blonde jongen tegen kwam, blauwe ogen, heel lief en vriendelijk, en in het bezit van een dosis humor. Voor ik het wist werd ik uiteraard weer verliefd, hij was bijna 4 jaar ouder dan mij, ik was 14 en hij 18.Gelukkig was het wederzijds, en dit zou het begin worden van een langdurige relatie.

 Op school deed ik geen fluit meer, vooral niet nu ik verkering had, had wel wat anders te doen dan boeken lezen, en werkstukken maken, en dat was ook de reden dat ik mijn school niet afmaakte.Ik had uiteraard goede punten,maar had verder niets gedaan wat mijn examen tot een goed einde zou brengen.Ik ging liever werken, ondanks dat mijn ouders op mij in probeerde te praten, ik bleef voet bij stuk houden. Ik wilde geld verdienen, wilde uitgaan, kleding kopen, ik wilde "zelfstandig"worden.

 

 

Walls to protect me vervolg

De lager school was gelukkig ten einde, en aangezien ik goed kon leren, en geen enkele fout had gemaakt met de citotoest, ging ik niet naar de school waar de rest van de meeste van mijn klasgenootjes heen gingen,maar in de grote stad, naar het VWO. Ik was blij,hoopte dat dit een nieuw begin zou zijn, zonder gepest te worden.

Helaas ging een meisje,die tot het pestgroepje behoorde, uit mijn oude klas ook naar die school, en de ellende ging door. Ik was een jonge leerlinge, net een week 12 jaar oud toen ik op die school kwam, verlegen en onzeker, maar zag er zeker niet uit als een nerd. Ik was een mooi meisje, klein, erg lang haar tot net boven mijn kont, en zag er altijd leuk uit,maar toch op een of andere manier lukte het de pestkop wederom medestanders te vinden om mij te pesten. Ik was gelukkig niet een eenling kreeg wel vriendinnetjes op de nieuwe school, maar het pesten overheerste. Mijn prestaties gingen met de week achteruit, ik werd stiller en stiller, kon me niet meer concentreren, en werd thuis opstandiger, ik zat met opgekropte woede, en kon er geen kant mee op. Na 1,5 jaar was het bekeken, ik moest van school, kon het niet meer aan, ik kon niet meer mee op het nivo....nu was het alleen afwachten in welke nieuwe hel genaamd school  ik nu terecht zou komen.

Reacties die me doen nadenken

Ik ben hier doodleuk gaan bloggen, en in eerste plaats voor mezelf. Stond er niet bij stil, dat natuulijk ook eventueel de tienergroep mijn verhaal zouden gaan lezen.

Dit heeft me toch echt wel even tot nadenken gezet, wil ik zulke jonge mensen opzadelen met mijn verhaal? Of zouden ze er misschien iets van kunnen leren? Ik ben tot de conclusie gekomen, dat zeker het laatste het geval is. Ik ben met veel dingen in mijn leven het toonbeeld, hoe je je dus absoluut niet moet laten behandelen, en aan de andere kant ben ik een hele sterke persoonlijkheid. Ik heb te kampen gehad met gevoelens die ik niet thuis kon brengen, ik heb veel van mezelf geleerd. Dus ik blog lekker door en hoop dat er ooit iemand is, mocht hij in een bepaalde situatie verkeren net ik heb gedaan, ook iets geleerd heeft van mijn verhaal.

Dwangmatig tellen

Als kind was ik uitermate geinteresseerd in alles wat met rekenen te maken had. Ik telde de auto's die voorbij kwamen, ik telde lantaarnpalen, ik telde alles wat er te tellen viel. Tot ik erachter kwam dat het niet meer vrijwillig gebeurde maar dwangmatig. Toen begon het probleem dus pas echt! als ik een getal zag, op bijvoorbeeld een kenteken van een auto,dan bleef dat getal in mijn hoofd hangen tot ik weer een getal tegenkwam, en moest dat dan dwanmatig met elkaar vermenigvuldigen.Ik snapte er niets van, ik leek wel gek! Kon er ook niet onderuit, zolang ik het niet berekende, uit mijn hoofd wel te verstaan bleven die getallen hangen.Ik weet ook niet meer wanneer het overging, besefte me op een gegeven moment dat ik het niet meer deed.Maar het heeft echt wel jaren geduurd die dwangmatige tic. Vandaar dat ik nu boekhoudster ben denk ik, ik was een compleet rekenwonder als kind. Heb het nooit tegen iemand verteld, je denkt dat je gestoord bent ofzo, je schaamt je dood.....Nu sinds een jaar weet ik dat het vaker voorkomt bij ADD-ers, nu vallen de puzzelstukjes in elkaar

Een dagje bed

Vandaag was een dag dat ik alleen de 4 muren van mijn slaapkamer heb gezien..Kreeg vannacht last van mijn rug, en hield daar de rest van de dag last van. Heb dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om hele dag mezelf terug te trekken met mijn laptop....Het was tevens een dag van veel overdenkingen...vooral mannen!! vraag me iedere keer weer af waarom ze niet duidelijk zijn. Je kunt het aan ze vragen maar dan krijg je vast weer een onduidelijk antwoord...

Relatie met een getrouwde man

Ja ik was er altijd van overtuigd dat ik nooit of te nimmer iets zou beginnen met een getrouwde man. En deed dat dus ook niet...tot het je overkomt.

Toen ik hem leerde kennen was hij bij zijn vrouw weg zei hij, nog niet gescheiden maar wel uit elkaar...en ik ben daar dus ingetrapt. Na een paar maanden, kwam ik erachter dat hij wel degelijk nog bij zijn vrouw was, maar ik kon niet stoppen met de relatie,hij overtuigende me dat hij het niet had durven zeggen,bang mij kwijt te raken. Ze zeggen wat je wilt horen, en met een plaat voor je kop ga je door. Ik was tot over mijn oren, en schuifde mijn ongenoegen over het feit dat hij bij iemand anders woonde opzij. Op de momenten dat hij bij mij was, vergat ik ook echt dat hij een vrouw had, ik voelde me ook totaal niet schuldig naar haar toe, de enige reden dat hij bij haar was, was vanwege zijn kind, die zou hij kwijt raken als hij haar zou verlaten.....Er waren momenten dat ik me rot voelde, als ik wist dat hij bij haar was, maar de momenten dat hij bij mij was,maakte dat weer goed...ik had hem liever een beetje dan niet, ik cijferde me compleet weg. Hij was ontzettend jaloers en voor mij was dat een teken dat hij echt van mij hield, dus ik deed er alles aan om hem gelukkig te maken.

Na een maand of 8 werd ik onverwachts gebeld, door een vrouw die ik niet kon, ze stelde zich voor als de vriendin van mijn vriend! Ik dacht dat de wereld onder mijn voeten wegzakte...wat bleek? Hij had met haar net zo lang een relatie als met mij, en kon ik echt kwaad op hem zijn? Nee....hij bedroog zijn vrouw met mij, dus waarom zou hij mij niet bedriegen? Ik had me al die maanden toch afgevraagd zou hij bij hetzelfde doen, als we eenmaal samenwonen etc...en nu had ik dus mijn antwoord. Maar wederom kon ik de relatie niet beeindigen, hield teveel van hem, en hij wist me weer te overtuigen dat het geen liefde was voor haar. Maar wat was het dan wel?? Ik geloof dat ik het antwoord niet eens echt wilde weten,wilde gewoon een excuus om door te gaan met deze relatie. Hij ging ook door met de andere vriendin, ik wist het, en gedoogde het...maakte mezelf wijs dat ik kon leven met dat feit, dat we eigenlijk een pure seksrelatie hadden, en dat ik hem niet eens voor het echie wilde, ik wil toch geen man die zijn vrouw bedriegt! En onder dat excuus ging ik door met een man die me beloog en bedroog...hoe stom kun je zijn he? 

Doordat hij op een of andere manier volledig zichzelf bij mij kon zijn, werd hij opener, en vertelde me dat hij nog meer vriendinnen had, ik werd de enige persoon die hij vertrouwde,en waar hij zich niet anders voor hoefde te doen, en ik waardeer eerlijkheid, dus kon gewoon niet boos op hem zijn,cijferde mezelf nog meer weg als ik van tevoren al deed...

Zijn andere vriendin daarentegen kon niet verkroppen, dat hij iets met mij had gehad, zij wist niet beter dat hij met mij gestopt was, wat dus niet waar was . En ging het hele verhaal uit de doeken doen bij zijn "echt"vrouw...toen waren de poppen aan het dansen natuurlijk.Hij werd buiten gegooid zonder pardon, en hij riep mijn hulp in...of ik niet uit de school wilde klappen, hij was bang zijn leventje kwijt te raken....En wat deed ik? Ik beschermde hem, liet niets los wat ze al niet wisten, ik wilde niet dat hij in de problemen kwam, ik cijferde mezelf wederom weg....ik werd afgeschilderd als een nietsbetekende scharrel, en ik verdedigde het niet....puur om hem te beschermen.....Relatie is wel gestopt toen uiteraard......het was 1 groot web van leugens en bedrog.....Ik heb hem tot laatste moment gesteund en niet verraden, maar hij mij helaas wel, op een andere manier dan wel,maar goed

Conclusie.......ze zijn niet te vertrouwen, en de enige die ik iets kwalijk kan nemen, dat ben ik zelf.....ik had toen ik erachter kwam al moeten stoppen....maar zoals ze zeggen, liefde maakt blind...

De meeste in mijn omgeving denken dat ik ben gestopt omdat ik erachter kwam dat hij getrouwd was ....maar de waarheid is, dat ze vast niet zouden snappen waarom ik doorging, ondanks dat hij me beloog en bedroog.....ik snap het eerlijk gezegd zelf ook niet...en het ergst is, ik liet het zelf toe....

Walls to protect me

Ik weet nu sinds jaartje dat ik ADD heb, verklaart een hoop. Verklaar zo'n beetje waarom ik me heel mijn leven heb gevoeld zoals ik deed. Ik was anders al van jongs af aan, een dromer, een eenling, erg verlegen,voelde me nooit echt helemaal op mijn plaats. Ik had wel mijn intelligentie mee, presteerde goed op de lagere school, blonk uit in de klas, maar dat maakte me tegelijktijd ook anders als de andere kinderen. Ik las hele dagen boeken, sloeg zoveel mogelijk info op, was graag alleen. Had uiteraard wel vriendinnetjes, maar vaak gebruikten ze me, voor spreekbeurten etc...daarna was de vriendschap weer over, en ik werd weer die eenling. Ik werd gepest op school,was het mikpunt, voelde me ellendig en alleen, had ik maar iemand die ik kon vertellen wat er allemaal in mijn hoofd om ging...maar ik had niemand. Mijn ouders?? Tja schaamte, je vertelt niet zo makkelijk dat je gepest wordt. Het bleef niet alleen bij schelden, ik werd soms ook geslagen. Heb me vaak zo ellendig gevoeld dat ik niet meer wilde leven, het was voor mij de hel op aarde....het enige wat ik kon was me thuis terug trekken op mijn kamer en me verdiepen in van alles en nog wat om maar te vergeten wat er daadwerkelijk gaande was. Ik nam mijn ouders kwalijk dat ze verhuisd waren, had tot mijn 8 jaar ergens anders gewoond, daar was het leuk, had ik vriendinnetjes, werd ik niet gepest...en nu? Nu was ik ongelukkig, maar voor anderen gelukkig niet te merken.Ik had me al snel aangeleerd om een muurtje om me heen te bouwen, niet laten zien hoe kwetsbaar ik was, begreep al heel jong, dat dat me nog meer ellende zou bezorgen. Vanaf die tijd werd ik iemand die van binnen anders was als aan de buitekant oogde.....

Waar te beginnen?

Tja waar begin je? Deze categorie ga ik benutten om het verleden van me af te schrijven. Aangezien ik niet in Jomanda geloof, leek me dit de beste optie. Dus hier komt de story of my life....Zal hier heel wat blogjes gaan neerknallen , die mijn leven weergeven, mijn gevoel, en mijn gedachtes, mijn pijn en mijn verdriet. 

 Ik schrijf onder de naam Rebel Girl...wil geheel anoniem blijven, tot het moment daar is dat ik voor mijn gevoel alles van me afgeschreven heb, en bereid ben om het met bekenden en vrienden van mij te delen.